Sijmen is een jongetje van drie jaar oud.
Hij lijdt aan neuroblastoom kanker.
Hier kunt u informatie vinden omtrent zijn situatie.

Sijmen met trein 2

Opstarten in Philadelphia

Na een emotioneel en heftig afscheid op Schiphol met onze dierbaren was het zo ver: ons Philadelphia avontuur begon. We hebben een lange, vermoeiende, maar zeer goede reis gehad. Onze jongens hebben het onderweg echt fantastisch gedaan.

20150531_075826

Rond kwart voor twee plaatselijke tijd zijn we aangekomen op Philadelphia International Airport en hebben we direct ons visum verlengd. Na de douane stond Ben ons op te wachten om ons achtereenvolgens naar de Car Rental en ons huis te brengen. Ons huis… Dat klinkt nog steeds een beetje raar, hoewel we echt een heel prettig huis hebben dat hopelijk snel als thuis zal voelen. Het is in ieder geval fijn dat je na zo’n lange reis ‘thuiskomt’ in een ingericht huis waar de bedden opgemaakt klaar staan en het eten voor de eerste dag in de koelkast ligt.

De eerste dagen hebben we gebruikt om samen met Ben allerlei zaken te regelen, zoals gas/water/elektra en internet/tv/telefoon etc. De tweede dag al hebben we van hem een rondleiding gehad in het Children’s Hospital of Philadelphia (CHOP). Een erg positieve ervaring. Toevallig liepen we onze Amerikaanse oncoloog tegen het lijf. Het lijkt ons een erg aardige, kundige en lieve vrouw. Maandag zullen we voor het eerst naar het CHOP gaan voor de echte kennismaking met de oncoloog. Dit is tevens de start van de onderzoeksweek, waarin Sijmen weer alle gebruikelijke scans en onderzoeken gaat krijgen. Het voelt fijn om het ziekenhuis van tevoren al een keer gezien te hebben.

De eerste dagen hier hadden we verder heel hard nodig om te wennen en acclimatiseren. Met name Jitse heeft veel moeite gehad met het tijdsverschil. Sijmen lijkt het hier, ondanks dat hij wel zijn buien heeft, naar zijn zin te hebben. Dat doet ons goed, want hij krijgt nog genoeg te verduren. Wat hij wel moeilijk vindt, is het Amerikaanse eten. Ze hebben hier geen smeerkaas en leverpastei en zijn favoriete chippies ook niet. Het enige dat hij tot nu toe goed eet zijn crackers met kipfilet. De sondevoeding hebben we dus maar weer tevoorschijn gehaald. Gelukkig wordt de fysieke toestand van Sijmen met de dag beter. Na de bestralingen kon hij nauwelijks nog lopen, maar nu stapt hij al weer behoorlijk goed rond. Traplopen en rennen is er nog niet bij. Daar mist hij de kracht voor, maar hij gaat met reuzensprongen vooruit. Onze kanjer, ook op Amerikaanse bodem doet hij het weer super.

Wijzelf merken dat we tijd nodig hebben om ons draai te vinden. Een vreemd land, met andere regels en verkeerssituaties. Daarbij een vreemd huis, waar je toch zo snel mogelijk je ‘thuis’ van probeert te maken. We weten nu de supermarkt, de pinautomaat en het tankstation te vinden. Dat is een begin. Het blijft nog steeds allemaal erg dubbel voelen, we zijn hier natuurlijk niet zomaar en het gemis van vrienden en familie valt soms zwaar. Toch maken we er het beste van en genieten we deze week van het mooie weer hier, want volgende week gaat het ziekenhuisleven weer beginnen.

IMG-20150607-WA0000